„Nie da się” — najszybsza droga do niczego

„W Polsce się nie da.” „Z taką pensją się nie da.” „W moim wieku się nie da.” Słyszałem te zdania w kilkunastu językach, ale polska wersja ma szczególną pewność siebie. Brzmi jak diagnoza. Jak ktoś, kto sprawdził i wie. Problem w tym, że w czterdziestu latach prowadzenia firm i szkoły prawie nigdy nie spotkałem człowieka, który powiedział „nie da się” po tym, jak naprawdę spróbował. Prawie zawsze mówił to zamiast.

Ocena czy decyzja

W Kodzie Rzeczywistości jest prawo o przekonaniach. Jego sedno: nie widzisz świata takim, jaki jest. Widzisz go takim, jak wierzysz, że jest — a potem działasz zgodnie z tym, co widzisz, i świat ci to potwierdza. „Nie da się” jest najdoskonalszym przekonaniem, jakie znam, bo samo się sprawdza. Kto wierzy, że się nie da, nie próbuje. Kto nie próbuje, nie ma wyników. Brak wyników dowodzi, że się nie dało. Koło się zamyka i wszyscy w nim mają rację.

Dlaczego to zdanie jest tak wygodne

Bo zdejmuje odpowiedzialność, nie wymagając niczego. „Nie udało mi się” boli — jest w tym „mi”. „Nie da się” nie boli wcale — jest bezosobowe, winny jest świat, a ty jesteś realistą. Tylko że rzeczywistość nie uznaje bezosobowych form. Ona księguje: ten człowiek, w tym roku, nie zrobił tego. Powód jej nie interesuje. Rachunek jest ten sam.

Moje własne „nie da się”

Przez lata mówiłem, że nie da się napisać książki, prowadząc firmę. Nie da się — nie ma czasu. Zacząłem pisać w 2014 roku, mając mniej czasu niż kiedykolwiek. Okazało się, że „nie ma czasu” znaczyło „to nie jest dla mnie na tyle ważne, żeby zabrać ten czas czemuś innemu”. To zdanie jest uczciwe. „Nie da się” nie było. Różnica między nimi kosztowała mnie kilka lat.

Trzy pytania zamiast jednego zdania

Następnym razem, kiedy usłyszysz w głowie „nie da się”, zatrzymaj to i zadaj trzy pytania. Pierwsze: czy ktoś w podobnej sytuacji to zrobił? Jeśli tak — da się; pytanie brzmi tylko, jakim kosztem. Drugie: czego dokładnie próbowałem? Jeśli odpowiedź to „myślałem o tym”, to nie próbowałeś. Trzecie, najuczciwsze: czy ja tego naprawdę chcę, czy chcę mieć powód, żeby nie chcieć?

Odpowiedź na trzecie pytanie często boli. Ale ból jest tani. Dziesięć lat „nie da się” — nie. Rzeczywistość nie pyta, czy się dało. Pyta, co zrobiłeś. A „nic, bo się nie dało” liczy się jako „nic”.

Wydanie polskie

Jeden mail, kiedy przyjdzie czas.

Ten tekst wyrasta z praw The Reality Code. Wydanie polskie — Kod Rzeczywistości, 40 praw w dziesięciu częściach — jest w całości przetłumaczone i leży u czytelników, dla których polski jest językiem ojczystym. Zapisz się, a dowiesz się pierwszy.

Do polskiej strony →

Angielski oryginał jest najpierw finansowany na Kickstarterze.

Obserwuj na Kickstarterze →